De kersentaart

De laatste week in de Filipijnen. En zo ook onze laatste blog aan u, lieve lezer.
Het was een reis om nooit te vergeten… Waar we deze laatste week een prachtig einde aan mochten breien.

De vrijlating

Onze vorige blog eindigde met de ferry van Bohol naar Cebu in zicht. En zo liep het helemaal. Woensdagochtend 31 december gaat de wekker af om 6 uur ’s ochtends. Lien had Ruben nog nooit zo snel uit bed weten springen, en al zeker niet op een uur als dit. Maar weggeraken van dit eiland, was uiteraard iets waar we al meer dan 5 minuten op aan het wachten waren geweest.

Op de boot hadden we met Jan een guitige Vlaming naast ons zitten. Hij bezocht een vriend, die een hostel runt vlakbij Chocolate Hills. De tropische storm had lelijk huisgehouden in deze regio. Water stond tot aan de daken tijdens de nacht, mensen moesten op de daken zitten met een zaklamp, wachtend op een redding. Verschillende mensen kwamen om… Het geluk dat wij hadden gehad, in een stenen hotel te kunnen zitten vlakbij de haven, zonder overstromingen of omgevallen bomen, drong nu sterk door.

Pfoe, en eindelijk kwamen we aan in Cebu! Dinsdagavond hadden we onze vlucht reeds geboekt naar Manila. Deze zou vertrekken om 20 uur en net voor Nieuwjaar aankomen. Gelukkig mochten we overdag nog even onze tent opslaan in onze hostel van Cebu (waar onze koffer nog geduldig op ons had zitten wachten), en gaven ze ons zelfs de mogelijkheid even een van de kamers te benutten voor een douche en een redressing. Zaligheid!

Nog meer opluchting werd ons bezorgd op de luchthaven. Nadat onze ferry zondagavond gecanceld was, vroegen wij onmiddellijk aan de manager van de ferrymaatschappij een ‘Certification’, als officiële erkenning van dit voorval en verklaring voor het missen van onze vlucht. Dit meer in de hoop dan geloof dat het ons nog zou kunnen helpen bij de mogelijke financiële tussenkomst van de vliegtuigmaatschappij. Hoop doet echter leven, en zo bleek dat we wel degelijk een volledige dekking van onze gemiste vlucht mochten ontvangen! Eind goed al goed.

Om 22 uur kwamen we dan eindelijk weer aan in Manila. Ons oorspronkelijk plan was onze koffer eerst te gaan afzetten in St. Theresa’s College (De Meester Residence), onze spullen te pakken voor onze stagedag en vervolgens onze weg verder te zetten naar Dr. Lorna Abad’s huis (het huis van de pediater die ons op Kerstavond met veel warmte en lekker voedsel had verwelkomd). Ook voor deze oudejaarsavond werden we hier, volgens de ongelooflijke Filipijnse gastvrijheid, met aandrang verwacht.

Over nieuwjaarsknallen van verschillende aard

Manila is echter niet bepaald veilig op oudejaarsavond, en dat zou Sister Helen’s sms ons meer dan duidelijk maken:
“Pls listn wel – do not cm here 2 dmester frm elevenpm til 3am! Do not travel at midnyt because of firecrackers. Somtyms, soldiers even use gunsots n d bulet cn pierce d taxi top n hit u! Pls go to dra abad’s hse or cal her. Pls obey d above guideline. W r responsibl if u gt hurt!! TOLD Roos 2 warn u, DO NOT TRAVEL FROM AIRPORT 2 CM HERE 2 NYT. Very dangerous! !”
Dit was alleszins overtuigend! Onmiddellijk naar Dr. Lorna’s huis gaan deden we!

Met open armen werden we weer ontvangen in onze ‘Filipijnse familie’, het voelde haast aan als thuiskomen… Van hieruit waren we vorige week donderdag vertrokken, en hier waren we weer; de ‘verloren zoon’ (en dochter)…
Voor we erg in hadden, stonden we toeterend met de hele bende op het dakterras van het huis het vuurwerk van over heel Manila te bewonderen. TONNEN licht ontvlambaar feestgespuis werden de lucht in geschoten, meer dan een half uur lang. (Zelfs een geweerschot was hoorbaar! We waren blij dat we in onze veilige haven zaten.) Zo’n grote hoeveelheid vuurwerk hadden we nog nooit gezien! Astmatici zouden dat ook geweten hebben; na het spektakel was het haast zoeken naar de huizen, tussen de stofwolken van afgeknald vuurwerk in… Filipino’s en feestjes bouwen, het is ongetwijfeld een guitig echtpaar!

Afscheid van PGH

Donderdag 1 januari, 8 uur ’s morgens. Toktok. Toktoktok! Gerammel aan de deur. Het is tijd om op te staan! Onze voorlaatste werkdag in PGH staat voor de deur. Zaalrondes worden afgewerkt, stagepapieren worden ingevuld. Het einde van de stage kondigt zich aan…

Vrijdag, 2 januari was dan onze werkelijke laatste dag in ons uiterst interessante leercentrum. Naast het onderzoek van nieuwe patiëntjes, werd deze dag vooral ingevuld met het afscheid nemen van onze vele collega’s. Het was een warm afscheid. Met afscheidsgeschenkjes, lieve wensen voor een veilige trip terug en deugddoende berenknuffels…

’s Avonds bezochten we nog gauw de zusters van de andere residentie op ons domein (waar Sister Roos en Sister Patricia deel van uitmaken), voor ons vertrek van zaterdagochtend naar Palawan.
Onze intrede werd met veel ‘ooo’s’ en ‘aaa’s’, wenkende armbewegingen en aansporingen om bij hen in de zetels te komen zitten, onthaald. Voor we het wisten, zaten we in het midden van een halve cirkel nieuwsgierige lola’s, omringd door vragen die zich sneller op ons afvuurden dan de antwoorden die we erop konden terugsturen: “Tell us about Cebu!”, “How was your trip?”, “Oh, we’re so glad to see you, we prayed for you!”, “Did you visit our sisters there?”, “So, how did you come back?”,… En uiteraard vergeten we er niet bij te vertellen hoe we aan het einde van de avond verwend werden met rode wijn, crackers, verse Hollandse kaas (door een Hollandse zuster meegebracht), ijs, koekjes, etc. Algauw wordt ons nog wat verse stukken kaas en twee bananen in de handen geduwd voor onze reis van morgen. Ready to go!

The last frontier

Zaterdagochtend, 7 uur. Wij verlaten onze veilige haven, op naar wat men hier ‘de hemel op aarde’ noemt: Palawan! Dit eiland werd niet voor niets twee jaar op rij – in 2013 en 2014 – verkozen tot mooiste eiland van de wereld; dat zouden we geweten hebben…

We komen om 11 uur aan in Puerto Princesa, en nemen vervolgens om 13 uur de bus naar El Nido. Deze leidt ons langs de mooiste groene praaltjes van het land, om uiteindelijk om 19 uur moe, maar erg gelukkig, aan te komen in El Nido.

We slapen vannacht in een ander hotelletje dan oorspronkelijk voorzien. De eigenares contacteerde ons eerder voor deze verschuiving, omwille van overboeking. Onze kamer zou echter groter zijn dan oorspronkelijk, en de bijkomende kosten zouden volledig door ons eerstgeboekte hotel gedragen worden. Ons hoorde je alvast niet klagen! En nog minder zouden we dat doen wanneer we ons schattige rieten ‘beach-huisje’ mochten binnenwandelen. Een kamer, perfect van grootte, met twee (!) tweepersoonsbedden en een goed uitgerust badkamertje. En dat was niet alles! Onze bezwete voetjes mochten zich ’s avonds heerlijk laten bezuigen en reinigen door de visjes van de unieke ‘Fish Spa’ van het hotel, vlak naast het strand. Dé ideale verkwikking, pre-cies wat we konden gebruiken na onze slepende busrit van 6 uren! Zelfs een kort duikje in de zee zouden we onszelf niet ontzeggen die avond! Lang zou het niet duren voor wij in Dromenland arriveerden…

Zondagochtend. Vandaag zouden we de paradijselijke eilanden en stranden van El Nido tegemoet varen! We regelden algauw gisteravond de boeking van een van de Island Tour Hopping’s, opdat we het maximale uit dit korte verblijf zouden kunnen persen. 

Ochtendzon op het gelaat: check. Bikini en zwembroek onder de kledij: check. Ontbijtje met de voeten in het zand en zicht op zee: check. Rugzakken gepakt met handdoeken en versnaperingen: check. So… there we go!

Het werd een memorabele dag. Met de wind in de haren en zonnebril op de neus, werden de mooiste eilanden voorbijgevaren, en – gewapend met duikbrillen en snorkels – werden de onderwaterwerelden van een 6-tal plaatsen aan ons ontbloot. Een middagmaal op een van de stranden met een buffet van rijst met kip, garnalen, mosselen, gestoomde groenten, bananen, watermeloen, e.a. was een ongelooflijk welgekomen addendum van deze dagtrip.

Bij zonsondergang verwenden we onszelf met een heerlijk frisse San Miguel, op het strandje bij ons hotel. De boten, bomen en rotsen ruilen hun vele dagkleuren nu in voor het neutrale zwart, de volledige aandacht overdragend naar de prachtige kleurentaferelen aan het firmament…

Maandagochtend. De dag ontwaakt. De zeebries en het geluid van zacht neerstrijkende golfjes verwelkomt ons. Na ons ontbijtje, is het nog enkele uren genieten van El Nido, voor we terug vertrekken naar Puerto Princesa. Een wandeling langs het verlaten strand, met de voeten in het glasheldere, warme water en de zon op ons gelaat, maakt ons verblijf hier helemaal af. Met spijt in het hart, maar met veel voldoening, nemen we afscheid van dit kleine paradijsje.
Na een heerlijk currypannetje in het restaurant naast ons verblijf, huppen we de bus op.

Aangekomen op de Bus Terminal van Puerto Princesa, worden we opgewacht door TJ. Een arts, die we enkele weken geleden leerden kennen op de voetbalmatch van de Filipijnse nationale ploeg. Hij werkt in Manila, maar Palaweño in hart en nieren, en spendeerde toevallig net deze periode met zijn familie in zijn thuisstad Puerto Princesa.

Zijn vader rijdt ons in zijn jeepney naar een lokaal restaurant, waar de gegrilde kip, rijst en de nodige fruitshakes erg vlot naar binnen worden gewerkt.
Overnachten deden we in een authentiek Filipijns rieten ‘kamertje op stelten’. Een houten constructie tilde de kamers in de hoogte. Ver van dromenland waren we alvast niet meer…

Dinsdagochtend. Vandaag is onze laatste dag op Palawan. Dé must see voor iedere bezoeker hier is het zevende nieuwe wereldwonder: de ‘Underground River’. TJ hielp ons met het boeken van deze trip, waarvoor dank! Om 7 uur ’s ochtends kwam het reisagentschap ons al oppikken aan onze hostel. 2 uur rijden en een paar wachturen ter plaatse later, mochten we eindelijk de boot opspringen naar het eiland waar dit wereldwonder huis hield.

Een sterk uitgewerkte toeristenservice, waarbij de gids je haast verplicht je camera af te geven om te poseren voor een foto met je reisgenoot en foto’s van jezelf en je groepsgenoten in de boot voor de grot, die je je dan achteraf – zoals in de watersplashes van de pretparken – met een mooie omkadering kunt aanschaffen, behoren hier alvast tot het bezoekerspakket.

Eenmaal in de grot – Grotten van Han XL – is het wel je ogen uitkijken voor de miljoenen jaren oude stalagmieten en –tieten, en wordt je – met enkel één zaklamp per boot – wel even volledig ondergedompeld in dit ondergronds en donker natuurwonder…

Eens buitengekomen is het terstond opletten geblazen voor de medebewoners van dit eiland: kleine, maar venijnige, makaki-aapjes! Ze zien er schattig uit, maar vertonen zich aan de bezoekers –ongeneerd – promiscue en zijn uitzonderlijk handtastelijk wanneer je met een koekje staat te zwaaien. U weze gewaarschuwd: hier haalt men geen koekje, chips of andere in plastic verpakte versnapering boven zonder dat meneer of mevrouw Makaki u in de gaten heeft. En u vervolgens op elegante wijze je maagvullertje afhandig maakt en met zijn fingerspitzengefühl handig openfrustelt…

Voor het vertrek nog even lekker volstoppen met een uitgebreid (en all-inclusive!) buffet, om daarna al knikkebollend terug te cruisen naar onze hostel.
TJ staat ons al op te wachten. Voor ons vertrek, kuieren we nog even de stad en zijn (historisch) belangrijke plaatsen door. Zo bezoeken we de plaats van ‘Palawan’s Massacre’. Een onschuldig vredevol ogende tuin, met evenwel een gruwelijke achtergrond. Op deze plaats werden in 1944 honderden Filipijnse en Amerikaanse krijgsgevangenen levend verbrand. Het Japanse leger wou, bij haar invasie in de Filipijnen in deze periode, geen enkele Amerikaanse soldaat meer het daglicht gunnen. En zo moest een groot vuur hier haar gruwelijk werk verrichten.

Naast deze gedenkplaats, staat een van de oude kerken van de Filipijnen. Een kerk uit de 18e eeuw, in uitzonderlijk goede staat. “You know, they call Palawan ‘the last frontier’. This island is rarely hit by typhoons or earthquakes. That’s why buildings here can really withstand for a very long time, in a good state!”
Onze laatste bestemming voor vertrek is de baai van Puerto. “This place is the place where Princesa waited for her captain. But he never returned. That’s why they call this city ‘Puerto Princesa’. They call this place the ‘bay-bay’. Op z’n Tagalog ook wel uitgesproken als ‘bye-bye’.” Niet in het minst symbolisch voor ons, hier met de avondzon over ‘bay-bay’ onze laatste momenten op de Filipijnen door te brengen…

Gauw onze koffer oppikken in de hostel, een Jollibee-avondmaaltje (Jollibee is de McDonalds van de Filipijnen, afgestemd op de Filipijnse tast buds) afhalen en hup, naar de airport. Back to Manila.

Woensdag. De allerlaatste dag op Filipijnse bodem. Koffers inpakken dus. Onze kamer wordt op een voormiddag omgetoverd van een ‘Smokey Mountain’ (de grootste Filipijnse stortbelt) naar het kamertje zoals we dat op vrijdag 10 oktober 2014 voor het eerst betraden.We nemen nog afscheid van de zusters van De Meester Residentie (het gebouw waar we verbleven) met fruitsla, pancit (Filipijnse spaghetti), gezoete maïs en sago (een Filipijnse stroopdrank). Een bont gezelschap van lieve zusters, die excited zijn voor de reis in onze plaats. ’s Middags lunchen we nog samen met de zusters van het ander gebouw (waartoe Sr. Roos en Sr. Patricia toe behoren), en wordt er uitgebreid afscheid genomen van wat drie maanden onze ‘Home away from home’ mocht zijn. Onze haven van rust, veiligheid en geborgenheid…

Momenteel schrijvend naar u, lieve lezer, vanuit Hong Kong. Met het beste internet sinds drie maanden. We legden reeds onze weg af van Manila en arriveerden veilig en wel in deze Aziatische grootplaats.

Zoals gezegd, onze reis naar de Filipijnen was er een om nooit te vergeten.
We hadden het voorrecht de verschillende gezichten van dit land te mogen ontdekken. De organisatie van de gezondheidszorg, de noden van het volk, het werk van de mensenrechtenbewegingen in de volkswijken,… De onmetelijke gastvrijheid van de Filipino’s, de overweldigende kerstgekte, de liefde en betrokkenheid van onze Filipijnse zuster-lola’s (‘oma’s’) voor onze veiligheid en comfort,… De joining van de studentenactiviteiten, de prachtige natuur die dit land te bieden heeft en uiteraard, vele nieuwe ontmoetingen die we koesteren en waarvan we niet uitsluiten ze ooit te her-ontmoeten...

We zouden hier van vele zaken gezegd hebben dat het onze ‘kers op de taart’ is. Een kers, en nog één, en nog één, en nog, en nog. Zoveel kersen, dat je ongetwijfeld kunt spreken van een werkelijke ‘kersentaart’. Ja, dat was het hier helemaal. De zoetste die we mochten proeven. Masarap. En een nasmaak die misschien wel doet verlangen naar meer…

No votes yet