It’s more fun in the Philippines

Yep, ‘Seniang’ is de Filipijnse naam voor tropische storm ‘Jangmi’ en ja, wij zaten op het plaatsje waar u ‘2 AM, 30 Dec 2014’ ziet staan en de storm met al haar geweld voorbij is geraasd.
Ja, onze laatste werkweek in het ziekenhuis hadden we ons toch iets anders voorgesteld…

Chrismas! Christmas! Christmas!

Maandag, de start van onze voorlaatste werkweek in het ziekenhuis. Alles gaat er gezapig aan toe. De laatste patiënten worden afgewerkt in de Outpatient Department en kerstcadeautjes worden rondgedragen voor de opgenomen patiëntjes…

Onze laatste kerstshopping wordt ’s avonds ook afgerond, en de tickets voor onze vlucht naar Cebu worden afgedrukt. Helemaal klaar om een mooi einde te breiden aan deze feestelijke week!

Dinsdagavond brengen we onze cadeautjes naar onze Filipijnse ‘lola’s’ (oma’s) Sister Patricia en Roos, waar we met de gewoonlijke warmte worden ontvangen.
Op onze kamer aangekomen, is het vervolgens tijd voor het grote mysterieuze kerstpakket uit België… De mama en zus van Lien zonden in november een geheel uniek pakket op, met ‘Belgian Waffles’, kerstkaartjes, sterretjes, hartjes,… tot en met kerstballen (waarvan sommigen helaas de zware tocht niet overleefden)! Ongelooflijk blij en dankbaar – en echt wel excited - dat unieke geschenk in deze periode van het jaar te mogen ontvangen!

Woensdag was dan onze laatste werkdag van de week. Dr. Lorna, een weergaloze pediater met subspecialisatie in endocrinologie, nodigde ons eerder uit om Kerstavond bij haar en haar familie door te brengen.
(2 weken eerder ging dat ongeveer als volgt: “Hey, what are you guys doing for Christmas’ Eve?” “Oh, actually, we don’t really know…” “ O, come to my house! You can join us for Christmas’ dinner with me and my family!”)
De grenzeloze gastvrijheid van de Filipino’s, wij staan er telkens weer van versteld. Aangename verrassingen brengt het ons wel, telkens weer…
’s Middags werden we al half meege-‘sleurd’ naar Lorna’s huis. No no, de 24e is hier slechts een halve werkdag. Wat Lorna betrof, was er zeker geen denken aan dat wij nog langer zouden blijven!
Gezien de orders van de moeder des huizes hier geen tegenspraak dulden, sloten we ons aan bij het gezelschap. Eerst nog wat rondkuieren in de Shopping Malls van Bonifacio Global City, om vervolgens aan te sluiten bij het zeer aangename, goedlachse en met interessante visies gevulde gezelschap van Lorna’s familie.
Eten om 19 uur, misviering om 22 uur, eten om 00 uur en nogmaals eten – midnight snack – tussen 01 en 02 uur… Ja, zo verloopt een gemiddelde Filipijnse kerstavond wel. Met alweer overvulde magen, overgoten met een sausje van een paar shotjes rum van de neefjes en nichtjes, strompelden wij tenslotte ons bedje in.

Cebu Pacific, known for its delayed flights?

Donderdagochtend, 8 uur. Met een wat vermoeide kop, maar gelukkig wel al wat gezakt driedelig kerstdiner in de maag, wordt de wekker uitgeduwd. Het is tijd om op te staan voor onze vlucht naar Cebu, die ons erheen zou brengen om 11u40. Een week geleden werden we echter al gewaarschuwd door een van de studenten: “You’ll fly with Cebu Pacific? You know it’s very known for its delayed flights, don’t you?”. Euhm, nee actually, zo ver verdiept hadden we ons niet in de Aziatische lagekostenluchtvaartmaatschappijen voor we ons binnenlands reisje boekten voor Kerstdag. Pech dus, een sms dat onze vlucht zou vertrekken om 15u, was slechts een doekje voor het bloeden. Om 17u30 (zo'n 6 uur later dan verwacht dus) gingen we dan toch eindelijk de lucht in! En dit reisje (hoe memorabel het uiteindelijk ook zou worden) zou niemand ons meer afnemen!

Historisch Cebu

Vrijdag. Ons oorspronkelijk idee was van vandaag, nadat we gisteren Cebu en zijn historische plaatsen al wat zouden verkend hebben, naar Bohol (een eiland tegenover Cebu) te gaan. Haha, goed dat we onze planning wijzigden! Anders hadden we nooit kunnen meemaken wat we nu hebben meegemaakt!
Gezien Cebu ons – ten gevolge van de vertraagd vlucht – op vrijdag dus nog volledig onbekend was, voelden we de nood om deze plaats toch eerst wat beter te leren kennen.
We kregen echter nog een kerstkaartje mee van een van de zusters van St. Theresa’s College in Quezon City voor een vriendin-zuster van St. Theresa’s College in Cebu City. Dat moest dus nog wel eerst ter plaatse worden gebracht!
Het brengen van het kerstkaartje leverde ons 5 mango’s en een zuster-gids voor de dag op… Ongelooflijk! Helemaal klaar voor exploratie van de stad dus!
Cebu is een historisch erg belangrijke plaats. Het is op deze plaats dat de Spaanse kolonialen hun eerste voet op de Filipijnen zetten, en van waaruit de geforceerde bekering tot het Rooms-Katholicisme van de Filipijnen werd aangevat. Zo bezochten we Magellan’s Cross, een origineel kruis uit de 16e eeuw, dat werd neergeplant door Magalhães in maart 1521 toen deze Portugees onder Spaanse vlag voor het eerst voet zette in Cebu. We kuierden verder nog door verschillende oude kerken en een vesting, gebouwd in 1565 door de Spanjaard Miguel Lopez de Legazpi, ter verdediging van de stad.
Stuitend op gesloten deuren van een van Cebu’s musea, werd onze tocht dan maar verdergezet naar een van de uithoeken van Cebu: ‘Mactan Shrine’. Mactan is de plaats waar Magalhães in april 1521, slechts een maand na aankomst op Cebu, met onvoorstelbare weerbarstigheid werd gedood door Lapu-Lapu (een van de meest memorabele Filipijnse krijgsmannen uit die tijd) en zijn soldaten.

Met één rit werd onze tocht vervolgens doorgezet naar ‘Tops’, het hoogste punt van Cebu, met een prachtig uitzicht over het eiland… We bewonderden er nog net de Filipijnse zonsondergang, maar dan was het hoog tijd om terug te keren. Sister Annie ging het gebed van 18 uur net missen, dus veel later mocht het niet worden.
En voor ons ook goed het niet te laat te maken, want we hadden onze plannen om naar Bohol te gaan nu verzet naar zaterdag, dus we moesten op tijd opstaan voor onze ferry…

Over bruine kousen, crossdressing en doorzettingsvermogen

Zaterdagochtend, de wekker van 7 uur wekt ons uit onze dromen, en doet ons uit bed springen om naar Bohol te vertrekken!
Bohol is een eiland tegenover Cebu, op ongeveer 2 uur met de ferry, en is vooral gekend voor zijn ‘tarsiers’ (een van de kleinste primaten, met heel kenmerkende grote ogen en lange, dunne vingers) en zijn ‘Chocolate Hills’ (grote heuvels, die tijdens de periode december-mei een typische bruinige verkleuring aannemen).
Zo gezegd, zo gedaan. Wij ’s morgens om 8 uur naar de haven van Cebu. Onze wensen waren echter buiten de overbevolkte haven van Filipijnse vroege vogels gerekend. De voormiddagritten waren al allemaal volzet, en een middagrit leek ons niet verstandig om Bohol op één dag gezien te hebben.
Change of plans dus! We boekten algauw onze ferrytickets voor Bohol voor zondag om 8 uur ’s morgens en 17u 30 ’s avonds. De activiteit die we eerder in gedachten hadden voor zondag, zou in de plaats vandaag gerealiseerd worden! De beklimming van Osmeña Peak (een berg die studenten ons aangeraden hadden binnen het lijstje van ‘TO DO’S IN BOHOL’) zou vandaag afgevinkt worden!

Niet goed wetend waar we aan zouden beginnen, zochten we nog algauw wat informatie op op internet in onze jeugdherberg, waar we tegelijkertijd onze bagage van badkledij en handdoeken omruilden voor steviger schoenen, regenbescherming en flessen water. En dat zou nodig zijn!
Volgens een internetblog zouden we een ‘minibus’ moeten nemen aan de ‘Carbon Market’ van Cebu, naar Mantalungo. Met niet veel meer informatie dan deze, namen we op goed geluk af dus maar gauw een taxi naar deze voor ons nog onbekende marktplaats. Bij aankomst worden we na navraag naar minibusjes, geleid naar een louche pleintje achter een tankstation, waar al een paar tientallen mensen wachten. Er wordt ons gezegd dat al deze mensen aan het wachten zijn op het busje naar Mantalungo, en dat we dus beter een andere bus zoeken. Er worden echter blijkbaar geen tickets verkocht van op voorhand, en dus besluiten we om toch maar onze kans te wagen. Een kwartier later een toneel van een duwende en opeengehoopte mensenmassa, als een hoop wormen tevergeefs pogend zich allemaal tegelijkertijd door die ene deuropening te wurmen, met de hoop voor zich op die manier het gegeerde, afgelegen plaatsje te bereiken. Ruben maakt een heldhaftige sprong door een van de openstaande ramen, en trekt onze bagage reeds achter zich binnen. Enkele seconden later is worm Lien ook binnengewrongen, en zijn wij onderweg naar nieuwe, memorabele oorden…

De tocht was lang, en heet. Onze benen waren verkrampt, onze onderbroeken klaar om uit te wringen, maar gelukkig waren we zonder meer wanneer we na 3,5 uur eindelijk aankwamen in het bergachtige Middle-of-Nowhere.
Van hieraf startte onze wandeling naar het berguitzicht, waarvan de foto’s op internet ons reeds hadden doen watertanden…
Mist. Mist. Mist. Het leek alsof er achter de bomen die ons pad omringden geen wereld meer bestond. Een witte waas, waaruit enkele bomen met hun lange vingers doorheen reikten naar de hemel, gaf onze tocht een mystieke sfeer. Om de paar honderd meter moesten we stoppen voor een bui, ons trachtend te wapenen met onze kleine bolletjesparaplu, maar toegeven aan de vele tricycles en motorbikes, die ons vlotjes voorbijreden en ons het voorstel van de gemakkelijkheidsoplossing van een ritje naar de top toeriepen, zouden we niet. Doorzetten, dat was ons motto.
De toch bleef echter niet op een gemakkelijke, verharde baan verlopen, noch hield de regen op. Vanaf een paar kilometer voor de top was het klimmen op een smal, modderig paadje, waarop je enkel nog elkaar hebt om je recht te houden (letterlijk!) en één paraplu om je net van die paar extra druppels in het gelaat te besparen. Doorweekt, verkleumd en met bruin(!)-verkleurde natte, witte kousen, werd in één beweging alle moeite goed gemaakt! Op de top een weergaloos uitzicht van heuvels en prachtige watervlaktes, opdoemend uit de lichtgrijze sluiers van mist en zwevende regen…

Eenmaal terug afgedaald van het smalle paadje, werden we vervolgens opgepikt door een motorbike (ook wel ‘habal-habal’ genoemd hier), die ons naar een naburig dorpje zou brengen, van waaruit de avondbus naar Cebu zou vertrekken. Een onvergetelijke tocht werd dat. Zwevend op de wind, en enkel naar beneden afdalend op de motor van de zwaartekracht, werden onze blikken verwend met de mooiste uitzichten van het bergachtige gedeelte van Cebu. Mental pictures, forever.
Just in time, kwam de motorbike vervolgens aan bij de bushalte, vanaf dewelke we onze bus terug namen naar Cebu. Licht onderkoeld als Lien was (ze had enkel een topje aan, dat moeite had gedroogd te geraken van de vele koude douches onderweg) en galant als Ruben steeds is, werd er in de bus een korte crossdressing georganiseerd. O ja, Lien trok het hemd van Ruben aan, en Ruben wrong zich vervolgens in Liens spannend witte topje… Het was een hilarisch zicht, maar het bood alleszins de lichte toename in warmte, die op de avond van deze ‘Belgisch-herfstweer-dag’ zo meer dan welkom was…

It’s more fun… euh flood in the Philippines!

Zondagochtend. Ein-de-lijk: op naar de tarsiers en Chocolate Hills!
Op om 6u30, heerlijke pancakes met stroop als energieboost voor de start van de dag, en hup… onze zo gewenste ferry op! Ons op geen enkele manier bewust van het onheil dat we tegemoet voeren…
Zondag was een zalige dag! We lazen eerder in onze Lonely Planet-gids dat de beste manier om de verplaatsing te maken naar onze gewenste bezienswaardigheden, het huren van een motorbike was. De ervaringen van gisteren op de motorbike nog kriebelend in onze buik, waren we niet van plan dit advies opzij te schuiven. En zo beleefden we een heerlijke dag, met de wind in ons haren zoevend naar de mooiste plekjes van dit natuureiland, om ze vervolgens met coupes als deze van Fabiola zaliger (of toch wat Lien betrof) te bewonderen en ze met de camera voor u te vereeuwigen…
Zij het dat onze rit wel af en toe onderbroken werd door uitlopers van een weerstoestand, die onze komende dagen er geheel anders dan verwacht zou doen uitzien.

Vast op een eiland. Yolo?

Zondagavond, 17 uur. Perfect op tijd aan de haven, om de verhuurder van de motorbike zijn speelgoedje terug te geven, en met bergen aan positieve energie ons wendend naar onze ferry. “You know, at this moment, there aren’t any ferries going. It’s alarm signal 1. I don’t know what they are going to do for this evening.”, zei de verhuurder ons met een licht bedrukt gezicht.
Al licht geïrriteerd door de gedachte, trekt Ruben Lien gedecideerd aan de hand. “Geen boten, geen boten. Tuurlijk dat er wel boten zijn. Wat is dat nu?”
Ja, dat hoopten we natuurlijk ten volle. Onze avond was perfect uitgetekend: om 17u30 onze ferry naar Cebu, om19u30 aankomst, koffer ophalen in de jeugdherberg en om 21u50 onze vlucht terug naar Manila. Mooi op tijd, just in time voor de start van onze laatste werkweek in de PGH.

De weergoden dachten echter anders over deze perfect uitgetekende, berekende en herberekende plannen. “Sorry, all ferries are cancelled for tonight. The coastguard prohibits us to go because of the weather forecast. It’s alarm signal 1”, was de verbale doodsteek van de manager van de ferrymaatschappij, bij wie we vooralsnog met handen en voeten trachtten duidelijk te maken dat we in Cebu moésten geraken vanavond. Nee, er was geen weg te varen. Geen enkele ferry zou dit eiland nog verlaten vanavond. “And tomorrow?” Geen enkele zekerheid daarover. “Morgenochtend om 5 uur meer duidelijkheid daaromtrent. U kunt ten vroegste herboeken voor morgen om 16u20, alle andere ferries voor morgen zijn al volboekt.”
Dju, wat is dit? We weten niet wat er allemaal te gebeuren staat. De idee dat we onze vlucht naar Manila zouden missen, komt hard aan en doet ons even, met verstomming geslagen, in inefficiëntie vervallen. Wat doen we nu? Concentratie. We zien massa’s mensen de haven verlaten en tricycle-bestuurders opgejaagd mensen “Hotel?” toeroepen. We worden er zenuwachtig van, zijn nog altijd niet bekomen van de nieuwe situatie waar we nu hals overkop in geworpen zijn, maar dienen dat even aan de kant te schuiven. Tagbilaran (de plaats waarvan de boten vertrekken) is klein, en hier staan plots wel honderden mensen samengehokt en geblokkeerd. Plots dringt de dringendheid van de eerste bekommernis door: “Ruben, we moeten nu onmiddellijk een hotel zoeken, anders moeten we misschien op straat slapen vanavond!”. De beste keuze die we die avond gemaakt hebben: een allerlaatste eenpersoonskamer in een van de goedkoopste hotels van Tagbilaran op onze naam! Het was ongelooflijk nipt geweest, zoals het bordje ‘Fullybook’ op verschillende hoteldeuren ons later bevestigde. Onze hotelkamer, met slechts één ijzeren eenpersoonsbed met vuil laken, een uiterst kleine badkamer, zo goed als geen manoeuvreerruimte, geen enkel raam en een gigantisch slot aan de deur, mocht dan wel eerder aandoen als een gevangeniskamer, een dak boven ons hoofd hadden we dan tenminste toch bemachtigd voor deze nacht!
Het enige wat we nu konden doen, was hetzelfde als een gevangene: geduld oefenen.

“A new typhoon is coming.” “Kuch, wablieft?”

Maandagochtend. Ons honderdduizend keer omgedraaid tijdens de nacht, als twee sardientjes op die meter breed, kon je ons nu niet meteen fris noemen op deze tweede ochtend in Bohol. Maar moeite zouden we doen om zo snel mogelijk van dit eiland af te geraken. Onze stage moest immers nog afgewerkt worden, en we waren al een dag te laat.
We waren niet de enige gestrande passagiers in ons hotel, en een van deze bracht ons de minst gewenste ochtendboodschap voor dat moment: “All ferries are cancelled for today. We are going to the harbor to rebook our trip.”
Dit meen je niet. Ok, moed erin houden, we herboeken wel voor morgen. Een dag extra wachten zal wel moeten zeker.
Aangekomen bij de haven, wordt er alleen nog maar meer druk gelegd op ons gemoed: we krijgen te horen dat ook voor morgen àlle boten geschrapt worden. Ondertussen is de warning signal vehoogd naar 2. Dit kan toch niet waar zijn? Donkere gedachten, zoals de idee dat we hier niet voor Nieuwjaar zouden weggeraken of, nog erger, ons vliegtuig van zaterdagochtend naar Palawan (onze laatste bestemming voor vertrek naar België) zouden missen doordrongen onze natgeregende hoofden met wanhoop. Ondertussen was de hemel met ons beginnen meehuilen. En dat zou ze onophoudelijk doen voor de rest van de dag…
De papieren van PAGASA (het Filipijnse KMI) aan de balie van de ferrymaatschappij maken ons ondertussen duidelijker wat er hier precies gaande is: Seniang komt eraan, een nieuwe typhoon! Een kaartje maakt duidelijk welke voorspelde weg deze zou afleggen, en toont dat de zee voor Tagbilaran (Bohol Sea) daarop zou gelegen zijn. Reden genoeg dus wel om de ferries niet te laten varen op dit moment.
Via de site van PAGASA checken we die dag nog tweemaal de evolutie. We moeten er zicht op krijgen wanneer we hier wegkunnen, en dus een vlucht naar Manila kunnen herboeken. Voorlopig is het allemaal echter nog te onzeker. Dan maar tijd doden met televisie en ‘raad-je-naam’-spelletjes op de kamer…
Volgens de voorspellingen zou Seniang vannacht over Bohol Sea trekken.

Na regen komt…

Zonneschijn! Totaal onverwacht ontvangen we met blijheid dinsdagochtend de zonnestralen doorheen het raam van de gang! “Seniang is dan wel heel vroeg gepasseerd deze nacht!”, roept Ruben met opluchting. Dit stemt ons gerust, met deze weersomstandigheden gaan de boten zeker varen morgen!
Nog even naar de haven om er zeker van de zijn dat we niet al vandaag kunnen vertrekken. Maar bij de confirmatie dat er geen ontkomen aan is, en we sowieso pas morgen zullen kunnen varen, zeggen we: okee, we zijn misschien stuck in Bohol, maar met de zon op ons gelaat, gaan we dit niet langer aan ons hart laten komen! “Ruben, kom, wij zijn naar het strand!”
En zo kwam er toch nog een mooi einde aan dit weer-zinwekkend avontuur. Om nooit te vergeten!

Average: 5 (1 vote)